Panta rhei
Ewa Walentyna Maciejewska

jak czasu wielka rzeka
świat płynie nie czeka
i krople bytu nocy
jasność świtu przenika
zagarnia nurt “wczorajsze”
obrazy we mgle giną
ulotna każda chwila
w pamięci jak błysk trwają
zostanie echo śmiechu
szelestu złoty odcień
przemija młodość miłość
zachwytu krucha nić
a serce tak wytrwale
z ukrytą siłą drży
docenia wyjątkowość
przebytych dróg i dni
wahadło czasu tyka
i zmarszczek wciąż przybywa
skocznie gra muzyka
tancerzy ubywa…
j u t r o jest obietnicą
jak w rzece Heraklita
zagarnia sny wczorajsze
jutro… nieodkryte…