Nie iluzja
Elżbieta Andrzejewska
Wsącza w serca by nadać miarowy rytm
Budzi z uśpienia i daje przestrzeń do przeżywania
Bogactwo wnętrza udoskonala pięknem
Najzwyczajny dzień
Poranek jasny słońcem i ukwiecony ogródek
Dzień nie jest sam w sobie
Jest zapisem istnienia osadzonym w czasie tu i teraz
Za nim kryje się Bóg
w tajemnicy która odsłania ostrożnie
Tym co uwierzyli
Wyjście
Elżbieta Andrzejewska
Idę przez pustynię myśli i zdarzeń dziwnie nie obecnych
jakby czas zmienił wymiar
zatarł ślady
zmienił znaczenie słów
Tym niewypowiedzianym nadał większe znaczenia
Wpisał mój los
w inne obce mi i nie obce historie przynależne do różnych osób
Obecne we mnie
przez próbę przynależności
i pragnienie uwagi
żeby zaznaczyć życie
Pustynia może być dobra dla stóp
gdy miałki piasek pomiędzy palcami
koi w przedziwny sposób
Wyzwala ulgę z zakamarków zagubienia i licznych zapomnień
Zapisuje zmiany na kamiennej tablicy
znak żywotności, przemijania i pamięci
Wymyślona
Elżbieta Andrzejewska
Wymyślona
Z wielu odsłon wymyślonych, nie wynikało nic zupełnie Nic
oprócz widoku pięknej twarzy o bardzo smutnych oczach
Ona by się dobrze czuła bez nadmiaru ludzi dziwnie przynależnych
Może byłoby jej dobrze tam gdzie nie ma jednakowości
Zmęczenie dorastania do oczekiwań to pomylenie drogi, która biegła po stromych zboczach góry nie pokrytych roślinami, jałowej z grudkami ciemnej ziemi
Niby nie jest za późno, ale trudniej
z zamkiem w drzwiach i nie zrozumieniem powodu
granicy narysowanej kredą na jasnej powierzchni z obawy by nie była zbyt widoczna
Wiele nie wcielonych pomysłów ukrytych w słowach na licznych kartkach, jakby ten krzyk miał coś uwolnić, naprawić, zmienić
A ona niosła strach jak balast i myślała, że mają tak wszyscy
Bała się utraty przytomności, by nie wróciło tamto…
Nazywała to utratą siebie i wiedziała dlaczego
A jednak
Elżbieta Andrzejewska
A jednak
Nie pozwalałam sobie na wstyd
ale on pozwalał sobie na mnie
i zamykał drzwi z odczuwalnym bólem
A ja tylko chciałam wyjść
żeby oswoić się z dniem
Zrobić pierwszy krok, potem drugi, trzeci
aż do wzmocnienia mięśni łydek
jakby od tego zależało moje życie
Było w tym coś w rodzaju walki o wyjście
z zamkniętego domu
cichych lękiem myśli
że świat jest stałym zagrożeniem
Ze trzeba mieć mocne nogi żeby uciec
już od pierwszego kroku
Ze trzeba do kogoś należeć
żeby strach rozłożył się na dwoje
A potem bieg żeby uwolnić drżenie nóg
i nowe przestrzenie do dotknięcia dłońmi czasu
Nowe odsłony zaniedbanego horyzontu
Pewniejsze kroki w pojedynkę
poranek
Elżbieta Andrzejewska
Śpiewy ptasie
budzą świt i otwierają oczy
przyjazne rankowi i człowiekowi
Listki róży wzrastają, żeby przywitać kwiaty
Trawa zielenieję nadzieją
że zdoła otulić stopy
a zapach koszenia przywoła dobre myśli o jej znaczeniu
żywopłot sposobi się do życia
chce koić zmysły a oczom przydać blasku zachwytu nad pięknem
Słońce pieści twarz
wita miłością dotyku
Chmura przyniosła deszcz żeby napoić zieleń
Chmury płyną nad nami
dając wytchnienie patrzeniem w niebo
gdy na ziemi tłoczno i gwarno
Zapach wiosny odradza wszystko co kiedyś było odejściem
Powraca zielony oddech
liść przy filiżance kawy
zwiastun bliskości z człowiekiem
uświadamia ważność kontemplowania
Kwiat wprowadza w radość krzepiąc serce
że przemijanie jest zapisane w naturze powrotami
i wzmaga bogactwo przeżywania
niewyobrażalnego piękna
Jest cicho
wiersz
Elżbieta Andrzejewska
Wiersz ma swój rytm
przesiewa słowa
wyłaniając sensy
z zapisu i oznajmia tajemnicę powstania
słów ze zgiełku myśli
pokrytych prawdą postrzegania w umownym
kadrze dnia
Jest czarno- białym filmem
na białej kartce
lub wieloma kolorami rozproszeń
i myśli rzucanych w eter
aromatami tęsknoty
bólem i zachwytem.
Kładzie słowa na przeżycia
jakby chciał uratować serce przed skamienieniem
Ukoić ból wejściem w strefę ciszy
gdzie światło rodzi coraz więcej leczącej jasności
Strofy trzymają słowa blisko siebie
podając rękę gdzieś tam
gdzie samotność krzyczy głuchym oddaleniem
i wiele odejść ubiera w powroty
Wiersz jak osób układa wersety w sensy
zaskakuje i uwalnia od udawadniania żeby coś znaczyć
wiersz jest z Być bez oczekiwań
tlącą się świecą w intymnej zażyłości
przyjmowaniem poezji pod dach serca
które leczy
Ciało odpręża wywołując uśmiech
koi smutek
i sprawia ze łza dotykając kącików ust wysycha
Skupia na tej chwili
i uwalnia z pośpiechu
żeby podać słowa do smakowania
i małe sensy ułożyć w bukiet zdarzeń nam sprzyjających
Pamiętaj
Elżbieta Andrzejewska
Pamiętaj dziewczyno
co kulisz się w sobie
bo ktoś bardzo zranił
i nie radzisz sobie
Przeżyj to prawdziwie
nie wypieraj bólu
bo wróci do ciebie w nie właściwej chwili
Podziękuj też sobie
za refleksję mądrą
że wybrałaś siebie
Dziewczyno z ulicy, że szkoły i z pracy
pamiętaj o sobie
gdy życie zaskoczy
Odejdź gdy zobaczysz
że ktoś nie wart Ciebie
Oczekuje tego czego dać mu nie chcesz
Przytul samą siebie
Tak pięknie cudowną
że uśmiech ten w sercu uleczy samotność
żeby w chwilę potem
spacerować sobie
z tym kogo wybrałaś
Posłuchałaś siebie
Boże Narodzenie
Elżbieta Andrzejewska
W kuchni zapach ciasta
piernik i makowiec
choinka
śpiew kolęd
Marzeń sto tysięcy
by było jak kiedyś..
lub może inaczej
byle blisko siebie
Stół już przystrojony
pachnący daniami
uroczysty nastrój
opłatek w dłoni
Jest to czas Narodzin
w tej chwili jedynej
Kiedy mały Jezus
tuli w nas dziecinę
Uświęca tą chwilą dobro
w nas złożone
I prosi dziś bardzo
by dawać je dalej
Aniołów dzwoneczki
echo w przestrzeń niesie
I gwiazdą ta pierwsza
Jasnością zaprasza
Zasiądźmy więc razem
do wspólnego stołu
wspominajmy dobrze
te lata przeżyte
w których wszystko było
pretensje i żale i tęsknot tysiące
jak to w życiu bywa
Teraz jest ten wieczór
Który pozostanie
gdy nas już nie będzie
Chrońmy dobrą pamięć
No ona zostanie
gdy już nas nie będzie
pamięci Magdy Umer
Elżbieta Andrzejewska
Przyroda spójna z sercem niemocy
Ciało ściągnięte bólem
śledzi ruch liści tańczących z wiatrem
zapisuje wersety na ostatniej kartce
Życia pozostało tylko tyle
że ledwie wystarczy na jutrzejszy poranek
powstały z cieni nocy
Miłość przygarnia dziecięce serce
wersety poezji na pięciolinii nut
całują odejście
Miłość tuli duszę
Śpiewa ptak
Ciszę odejścia zamieszkuje pamięć
bliskością poruszeń
pozostawionych na wieczną pamięć
Było sobie życie…
Elżbieta Andrzejewska
Układała tożsamość ze słów zasłyszanych
by znaczyły coś o niej
Tuliła nagość zwrotami zasłyszanymi od innych
by ocieplić to co w niej zamarzło
A przecież była piękna i mądra w tej kruchości
która drażniła jednakowość
Mówiła nie ważne zaprzeczając temu czego potrzebowała
Kiedyś ktoś zranił ją bardzo gdy z pąka wyrastał w niej kwiat i określił jej los niemożnością odejścia
Uwięził w niemiłości
Któregoś dnia odeszła niepewnym krokiem
i szła latami
Na ścieżce swojego wyboru
spotkała siebie
Krajobrazy dobra wewnętrznego
współgrał z wszechświatem
w leczący sposób wybrzmiewały akordy wspomnień
Stała się wszystkimi żywiołami
obecnym w niej różną siłą
Stała się wolna od niechcianego tak
My osobni
Elżbieta Andrzejewska
Moje łzy tamtego dnia
i na sercu liczne rysy
obojętność Twojej twarzy
chłód spojrzenia
więc te lata nasze wspólne
dla mnie ważne nic nie znaczą
kłamstwa szlaki przemyślane
dziś rozstaniem
co sprawiło twoją przemoc
granie uczuć
w moim sercu się chowałeś
karmiąc ego
nie myśl sobie
że mnie nie ma po rozstaniu
odzyskałam siebie samą
nie stwardniało moje serce
kocha mądrzej
moje myśli spacerują tamtym szlakiem
by je przeszłość ułożyła
tak by karmić moja duszę przebaczeniem
łez już nie ma tylko wdzięczność
za rozstaniem
życie moje ocaliłam by żyć lepiej
Moje serce nie stwardniało
kocha mądrzej
odnalazło swoją drogę
by otwiera się na nowe
niepoznane źródła łaski
czasy takie…
Elżbieta Andrzejewska
W czasie dziwnie nowoczesnym
ludzie przed czymś się chowają
są co prawda na fb
lecz bliskości nie doznają
kiedy AI przybędzie do nich
kawę poda talerz zmyje
i wygoda ta wygoda
dziś zbyt cenna no bo zamiast…
coś zabierze, coś zepsuje
nie pomoże łapka w górę
i serduszek trzy tysiące
zamiast ciała jakiś robot
nie zastąpi tej bliskości
która ciepłem swym ogarnie
noc i ranek i południe
spacer
Elżbieta Andrzejewska
Starych marzeń czas już minął
a w kokardach myśli dobre
uwieczniają tu i teraz
fotografią wielu znaczeń
Jest wileńskiej ziemi przesmyk
i Mazowsza ciepła nuta w tej krainie wierzb
żuławskich
menonitów stara sztuka
są wyjazdy do Afryki i Sahary ciepły piasek
dróg tak wiele już przebytych
do przybycia wąska droga
światłem jasna
tym od Boga
Piękna
Elżbieta Andrzejewska
Mówili o niej
Zwariowana
Tak kolorowo
Jest przecież stara
Ona zaś życie afirmowała
Barwami dając do zrozumienia
że te kolory
to różne zdarzenia
W tle była czerń
Kolor pożegnań
I biel powrotów
żółte kaczeńce z tamtego roku
ognista miłość purpurą obecna
I moc zieleni
pięknem widoczna
Wręczyła bukiet
Tym od oceny
Żeby zmienili swoje spojrzenia
A potem w błękit się przyodziała
z welonem marzeń
poranek witała
Posłała zapach porannej maciejki
Tym co im smutno
By lepiej w dzień weszli
I zatańczyła szaleństwem tej chwili
Bo życie wiatrem
W zalążku nadziei
Szczęście
Elżbieta Andrzejewska
Przyjmując Miłosierdzie Boże
W ofierze krzyża
Przyjmuję szczęście
Tej miłości
Która chce dla mnie dobrze
Podpisuję się osobistym doświadczeniem wiary
I pragnieniem by stało się to udziałem
Wielu pragnących
Miłość daną mi za darmo
Przyjmuję
By napełnić pustą czarę mojego jestestwa
Bo tego Kochania
Nic nie zastąpi
We wnętrzu powstaje rajski ogród
Mam konewkę
żeby podlewać
Użyźniać glebę mojego serca
Przyjmować
Chwila
Elżbieta Andrzejewska
Piję kawę o piątej rano
na zielonym dywanie
Przed domem
Smak wspomnień i miłości
Tak żywo obecnej
Że uśmiech z twarzy nie schodzi
Wdzięcznością
Za domek z przedmieścia
Albumy ze wspomnień
Miłości smaki wielorakie
Tą chwilą bogate
Podróże po świecie
No i te w głąb siebie
Które są radością głębszego poznania
I świata i siebie
Na dywan zielony
Przybył kot sąsiadów
a kwiat nie poskąpił paru płatków bratka
Ptak pióro zostawił
Od promieni słońca
cieplutko i dobrze
Docenieniem blasku
Obecnością chwili
Obecność
Elżbieta Andrzejewska
Człowiek samotny
Obecny w sieci
Szuka sposobu
Tego przetrwania
Co łzę mu otrze
Serduszkiem i łapką
I mrok odgonić
Zbyt często obecny
A ludzi w koło takie wielkie tłumy
I pośpiech w którym wielkie zagubienie
I oczy takie co nie mają czasu
by dojrzeć więcej
niż jest im zadane
Śpiewa piosenkę natura istnienia
Bogu mądremu
Miłością odwieczną
Prosi człowieka
By tą miłość przyjął
złożeniem rąk do modlitwy
By zaraz potem nie czuć się samotnie
By zaraz potem ożyć Nowym Życiem
Rozstanie
Elżbieta Andrzejewska
Taki w niej ból odchodzenia
Jak w córce dzieciństwa
Które nie chciało odejść
Dopóki rąk
nie złożyła do modlitwy
Obydwie płakały
Tuląc smutek
ciepłym oddechem przebaczenia
Czas rozstania
w nowym początku
miał oczy matki i córki
Nie pytając dlaczego
Tamten i ten świat
Łączy wspólnota wiary
W duchowe obcowanie
bezdotykową obecność