Archiwum kategorii: Jarosław Pasztuła

wiersz rozstania

wiersz rozstania
Jarosław Pasztuła

nasza miłość umarła
przykryta szarym ciężkim wiekiem
okryta żalem w czarnym płaszczu

spod powiek łzawymi dniami rozstania
zamknięta księga
nikt jej nie otworzy
nie przeczyta od deski do deski

szary beton smutek w słowach
serce drży apetyt na miłość przeminął
uwiędły kwiat porozrzucał liście
płatki czułych pocałunków
rozwiał podmuch jesiennego wiatru

czytam listy żółte koperty
na wojnie jest inaczej

każdy dzień patrzę na zdjęcie
w objęciach świata
każdym dniem poza nami
chowam głowę nisko przed kulami

zginę dla ciebie zginę
by zapomnieć imię
by nie myśleć dłużej
to za długo
czas nie uleczy ran

rosół odgrzany
smakiem pomidorowej
w poniedziałek
nie zapraszaj mnie na obiad

Gdy pada deszcz

Gdy pada deszcz
Jarosław Pasztuła

od paru dni pada deszcz
w domu sam od lat
przede mną sad
opowiada historię sprzed lat

samotne matki
czytają wiersze w samotnych domach
czułem zapach wielu kobiet
marihuana pachnie dębowym lasem
kocham ciepłe noce i dłonie

gdy jestem gdzieś daleko
spróchniały stary pień drzewa
Katarin kocham Cię i nasz film
płynie łódź daleko od brzegu

zamknij oczy czytaj z ust
wiele razy mówiłem tobie
uszy pieścił przyjaciel wiatr
który dręczy się sam

znamy się od lat
mijamy te same ulice i chodniki zapadam się w głowie dlaczego okłamują dzieci

zasnąć nie pozwala ta myśl
której będziesz musiał oddać cześć

koniec nastąpi zimny krzyż

na łące

na łące
Jarosław Pasztuła

łąka się kładzie zielonym
nad nią ptaki w obłokach

leżymy na niej jak pole odłogiem

pachną kwiaty widzisz kochanie
nie jesteśmy tutaj sami wiatr bratem

bociany odleciały do gniazda
cisza przed burzą ale nie będzie padać

słońce skąpane w jeziorze pełnym zimnej wody
słucham polnej muzyki słucham natury

nic lepszego nie może się przytrafić człowiekowi
prócz zdrowia cudownej przyrody

kocham zieleń łąki odkąd jestem młody

życie jak jesień

życie jak jesień
Jarosław Pasztuła

niezmarnowane ważne że
liście jesienią oskrzydlone
jak emocje wygasną
ogień gwiazd wypalony

rzucone kości
liczby policzone
z życia ułożysz pasjansa

wszystko co ważne bądź nie
przeleży na amen z klątwą
zabierzesz wszelki sekret

tam gdzie idą dusze
tam niezamarznięty czas

chłodno

w piersi cierń
jesień zima przeminie
wiosną zakwitnę

Lasem

Lasem
Jarosław Pasztuła

płynie strumień zimnej wody
szumem wody dotykiem konwalii
zapachem lasu pośród gęstwiny
pełen ryb roślin śpiew ptaków

zamknięty błądząc wśród wskazówek
gubię ślady miejskich uliczek
uciekam przed własnym domem
miastowy żywioł męczy mnie

gdy wkraczam w gąszcz lasu
czuję pachnie wolnością
cisza coś wspaniałego
nocą słyszę życie przyrody

strumień pośród drzew i gwiazd
przemawia do mnie ten stan
zapominam co ważne traci sens
żyję chwilą chcę tu zostać

o dobrym sercu

o dobrym sercu
Jarosław Pasztuła

daleko stąd mieszka człowiek
miły o ciepłym uśmiechu
szczerego serca o łagodnym spojrzeniu
nie opowiadam bo bym przynudzał
długo by gadać a czasu zbyt mało

są strony gdzie skrzydła nas niosą

czuję się tak bardzo bogaty
słyszałem słowa dobre czułe
bo Bóg przemawia przez ludzi
są znaki na niebie i ziemi

ptaka śpiew człowieka płacz
żal taki przypadkiem gdy krzywda
co nie przemija kocham was
chcę bardzo tam wracać

gdy zakwitło wrzosowisko

gdy zakwitło wrzosowisko
Jarosław Pasztuła

spod hełmu spływa pot
na powieki i czoło spieczone
żołnierz w mokrym mundurze
brudne dłonie ściskają broń
naładuj i czekaj leżymy na piasku
w oczy piach i wiatr
w ustach gorzki suchy smak

na rubież wystarczy dobiec
pada rozkaz naprzód
śmigłowce na helipadzie
to nie festyn ni defilada
chodzi o kolegów podstęp wrogów
oczy dookoła rusza Bielska załoga

wypatruj strzelaj pokaż na co cię stać
jesteśmy tutaj może ostatni raz
na pewno pierwszy co dalej
lęk zamieszka w głowie
zakwitło wiele myśli

odszukać siebie z powrotem
wrócić pamięcią do dawnych dat
będzie trudno narodzić się na nowo

jesienią gdy opadną emocje

jesienią gdy opadną emocje
Jarosław Pasztuła

mijają pory roku
dokładam kolejne tabletki
jeśli spotkanie to w przychodni

jesteśmy razem przez wiele jesieni

dzisiaj kończy się październik
ostatnie opadły liście

znicze oświetlają nagrobki
pamiętać warto, włóczą się myśli
to tak niedawno jakby wczoraj
ktoś nam kradnie bliskich

dzisiaj padał deszcz
czuję pachnie jesienią
smutno i z żalem
zapisane inicjały na skale

Człowiek

Człowiek
Jarosław Pasztuła

przez kości do drzewa
wbijali gwoździe
konał cały świat
płacz zmieszany ze śmiechem

radość i smutek
dla jednych zbawieniem
dla innych zgubą

płyną dni noce ciemne
jak czasy w których dane żyć
uciekam w swój duchowy stan

zanurzam myśli w cichej modlitwie
podnieś mnie z kolan
daj siłę do walki proszę

niewinny człowiek na drzewie
zbity umęczony na krzyżu

w polu ciszy

w polu ciszy
Jarosław Pasztuła

szanuję ciszę, nie jestem słaby
mam w sobie cząstkę człowieka
nie boję się cierpienia
dodaje odwagi

lubię wyzwania
nie lubię łatwych zadań
twardość to cecha
ludzi twardych

nauczyłem się walczyć
bronić ojczyzny rzecz święta
nie ważna krew, blizny

tylko wolność daje spokój
pośród ciszy
lubię w samotności
rozmawiać z samym sobą

najpierw trzeba wywalczyć
w chaosie spokój, pogonić wrogów

z całego serca

z całego serca
Jarosław Pasztuła

zaglądam w niebo
milczy okno na świat
i twoje imię za szkłem
zapamiętam na zawsze
nie obrażaj się
kiedyś spotkać nam się należy

teraz rozumiem
miłość i prawda
nie wybacza
to jak sen trwa
później go nie ma
ulotna ale miesza
w głowie sztorm
mokry jestem od łez

wśród wskazówek

wśród wskazówek
Jarosław Pasztuła

rozkoszny wiał wiatr
kochałem cię w tę noc
chwil spędzonych razem
nie zliczę jak gwiazd

pędź wielki wozie
Orjona pas uciska mnie
daj znać co u Ciebie
gdy stanę w drzwiach

pisałem listy
opadały liście
jesień było sucho
wierzyłem w nas niezatapialni
słów piękno

deszcz moczył nas
słyszałem o kilka zdań o tobie
wystarczy by pamiętać włóczą się myśli
nasze dłonie splecione

gruz

gruz
Jarosław Pasztuła

przyszedł czas
przesłonił oczy
padał z nóg po walce
z samym sobą
ile udźwignąć mogę

ledwo człapie dzień
nocą jest najgorzej
cienie na ścianie
boję się zasnąć

zanurzam się w myślach
fajnie było łatwiej
gdy spałaś obok
budziło nas głodne dziecko
samotnie jak słowa na murach

tylko tylko po mnie cisza i kupa gruzu

film o końcu miłości

film o końcu miłości
Jarosław Pasztuła

ponad dwadzieścia jeden lat
w końcu ją poznałem to było na wsi
dyskoteka grała aż w końcu ta piosenka
pojawiła się w pierwszych taktach

Varius Manx zanim zrozumiesz
wiesz że to ostatni raz wiedziałem
siła co w środku poniosła nas na chwilę

fajnie układałem wspólny świat
po czasie nieobecności zapomniała
że kocham
czekam na przepustkę

każdy dzień to walka
bo czasem toczysz życie przeciwnie

powie że to ostatni raz

wakacje nad zeszytem z matmy

wakacje nad zeszytem z matmy
Jarosław Pasztuła

moja bluza pachnie torbą i latem
tęsknię za tobą jak sucha ziemia za deszczem
byłaś dla mnie
dlaczego ostatnia dyskoteka
była pierwszym dniem szkoły
długo nic prócz nauki pustej autosteady

pachniały potem kasztany
uczyłem się na pamięć poznawać ciebie
przyszła matura jak ty tamtego lata
był sierpień a ty podpaliłaś kawał świata

kochać cię to za mało pustka mieszka
w moim wnętrzu nie sen
nie potrafię odpowiadać
to za długa historia ledwo oddycham
coś mnie zgięło

nad rzeką

nad rzeką
Jarosław Pasztuła

zwiń mi ręce
jak wąż opleć
konary drzew jak ręce

duś nie za długo bo usnąłbym
tutaj nad rzeką w twoich ramionach
pośród liści późnego września

kochane usta całuję
smak owoców dzikiej róży
przestań z zabawą nie na żarty
pójdźmy dalej brzegiem miłości

szepty i cisza

szepty i cisza
Jarosław Pasztuła

cisza przeciska się przez drzwi
niewidzialny szept

wyciskasz sok z cytryny
wokół kwaśno dużo witamin

przestrzeń płynie
my razem z nią
powiedz, że początek
gdzie koniec

gorzkie łzy na koszuli bielą
mówisz do mnie że miłość

zakwitnie

przecina eter cichy szept
chowam je w garście dwie
porządkuję myśli

dotykać i czuć

dotykać i czuć
Jarosław Pasztuła

twój dotyk jak gotyku smak
blisko wyczuwalny zapach
esencja ulubionych ust
karmą jak dla mnie są smaki

gdy dochodzisz dotyk skroni
zimny pot po plecach skraplam się
jesteś blisko odpływają oceany
zatrzymaj chwilę na jakiś czas

kocham zapach włosów
zabrać cię tam właśnie tam
nie wiedzieć dokąd

wstaje dzień nowy początek
rozbierz mnie na deskach
na pierwiastki

szepty

szepty
Jarosław Pasztuła

nic nie mów
milcz
w beznadziei
oczy powiedziały wszystko

pustka dręczy
zimny dzień
zamienia marzenia

depresyjny pejzaż
rozciąga ramiona

na zdjęciu
linia horyzontu

głoszą że
słońce pojawi się
za tydzień

z ulgą
uwalniam się
od rozmowy

wysiadam
na ostatnim przystanku

w życiu są prawdy
szczerze wyszeptane