Puchły
Marek Górynowicz
w płatkach ciszy
stare chaty przycupnęły w progu zimy
w oślepłych oknach zapomniane niebo
odmawia ostatni różaniec
mroźny wiatr kołacze do drzwi
śnieg zasypał ślady i nagrobki Atlantydy
przeczytałem ostatni wers zapisany nad kruchym pejzażem
zza nitki horyzontu dotkniętego sepią
turla się ostatni kłębek wspomnień
dolina cisów
Marek Górynowicz
dziś byłem tu pierwszy raz
pierwszy raz spadł śnieg
zapachniało zimą
lubię kolorowe rękawiczki
zapach drzew i ten magiczny las
czasem sarny płoszą błogą ciszę
po drugiej stronie wiatru
kołysze się szare miasto
pusty autobus kończy bieg
w tłumie morsów
życie rozdaje karty
dama pik puszcza oczko
moje oczy mówią wierszem
wiersz podróżny
Marek Górynowicz
patrzę jak idą gęsiego
w mętnej jesieni
wszyscy mamy podobny zarys ciał
różni nas tylko kąt nachylenia do telefonu
i poziom jasności
wyświetlacza
w sercu miasteczka
między Carrefour Express
a Żabką
jest cerkiew niebieska
i kościół św. Anny
dalej błąkają się łby
szarych uliczek
za rogiem
tli się połóweczka
księżyca
na pustym dworcu
hand luggage obcego pochodzenia
i naderwany rozkład jazdy
zbliżam się do krawędzi peronu
opóźnienie może ulec zmianie
poza horyzontem
Marek Górynowicz
wolność to smak
na twojej plaży budzisz mnie
jak rozbitka
kaznodzieja zwija żagiel
słowa wyłaniają się z fal
na drugim brzegu
nie słucha się poezji
wiatr przedziera się
przez niedokończony spis treści
na pustych kartkach
malujesz introwertyczne chmury
pędzel trzepocze płetwą
ego rozmazuje się na niebie
dwa ciała oddychają
poruszamy się we wspólnym wnętrzu
podróż czasem jest przypadkowa
październik
Marek Górynowicz
tak swobodnie
obracamy się między słowami
za kropką zagubiony włos
znamy się jak łyse konie
w odcieniu porannej herbaty
świat jaśnieje w cytrynowym słońcu
to ma smak
ciała nasze i myśli nasze
wyjęte z fejsbuka
przemierzają bursztynowy dywan
z liści
w załączniku
jesień w niedomytym oknie
przebudzenie
Marek Górynowicz
na podłodze namalowanej dzień wcześniej
rozsypane i niedokończone sny
w ciemności brakuje kilku odcieni
i kawałka ściany po której spływa księżyc
za oknem spóźnione pociągi
mkną po zaspanych szynach
chciałoby się ruszyć
skoro się już pojawiło miejsce na peronie
w ustach mentolowy powiew
i pierwszy papieros
budzik łuszczy orzechy
* * *
Marek Górynowicz
wieczór jest estetyczny
dobrany i ukwiecony
wiatr z domieszką sierpniowej jesieni
kołysze brzegiem Narwi
letni czas zawekowany
powoli zakiszony ogórkowy sezon
zmierzch łasi się do lampy
kilka obłoków domalujesz jutro
w gąszczu drzew gasną cerkiewne krzyże
żółknie posiwiałe niebo
otwieram okno mruczy deszcz
tańczą na parapecie senne krople
poranek w Kleosinie
Marek Górynowicz
błękit nieba ułożony między chmurami
słońce dociekliwie mnoży swoje promienie
nie dokucza nam wiatr
ciepłe słowa o poranku jak kawa
przytulona w filiżance
z naderwanym uchem
słuchamy w ciszy namalowanych drzew
te kolory lata temu wydawały się żywsze
na białym płótnie kołdry
wybudzone okna marszczą się cieniem
w naszych dłoniach kartki z pamiętnika
i żadnej metafizyki pod poduszką
koty owinięte w swoje mruczanki
łaszą się do naszych snów